به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کوثر در اردبیل، خانم نسرین صادقی در نشست پژوهشی مدرسه علمیه ثامنالحجج(علیهالسلام) شهرستان پارسآباد که با موضوع «نقش میراث مکتوب در تداوم جریان دانش در حوزههای علمیه» و با هدف تبیین جایگاه راهبردی کتب مرجع در فرآیند تمدنسازی اسلامی برگزار شد، با تأکید بر این که میراث مکتوب تنها مجموعهای از متون تاریخی نیست بلکه ستون فقرات تمدنهای ماندگار است، گفت: تداوم جریان دانش در حوزههای علمیه، به طور مستقیم با نحوه نگاه و مدیریت ما به میراث مکتوب در پیوند است؛ به گونهای که از مرحله حفظ ساده به مرحله حکمرانی دانشی ارتقا یابد.
وی با اشاره به محور پاسداری از اصالت و حافظه جمعی، افزود: در مسیر تمدنسازی، میراث مکتوب به عنوان نگهبان هویت و حافظه جمعی عمل میکند حفظ کتب مرجع و نسخههای اصیل، مانع از انحراف دانش و فرسایش هویت علمی میشود در واقع، پاسداری از این میراث، نخستین گام در دفاع از ساختار معرفتی تمدن اسلامی است.
استاد مدرسه ثامنالحجج(علیهالسلام) پارسآباد، به تداوم جریان انتقال دانش پرداخت و تصریح کرد: تمدنسازی تنها با انباشت دانش ممکن نیست، بلکه با جریان یافتن دانش پایداری مییابد. میراث مکتوب، پلی میان خرد گذشتگان و نیازهای امروز است که اجازه میدهد دانش از نسلی به نسل دیگر منتقل شود این انتقال، نباید صِرف یک انتقال مکانیکی باشد، بلکه باید با رویکردی پویا، دانش را از حالت ایستا به حالت فعال و پاسخگوی نیازهای جامعه درآورد.
پژوهشگر مدرسه علمیه ثامنالحجج(علیهالسلام) پارسآباد، سومین رکن را تحول به سوی مدیریت هوشمند و پاسخگویی معاصر برشمرد و خاطرنشان کرد: در عصر پیچیدگیهای تکنولوژیک، تمدنسازی نیازمند گذار از کتابداری سنتی به مدیریت هوشمند دانش است.
وی با تأکید بر ارتقای سطح پژوهشهای کاربردی، تصریح کرد: تبدیل میراث مکتوب به پاسخهای عملی برای چالشهای اجتماعی منطقه، بخشی از وظیفه تمدنسازان است. حضور فعال پژوهشگران در پیوند میان متون کلاسیک و مسائل نوین (مانند هوش مصنوعی و مسائل خانواده)، ضرورتِ تحقق حکمرانی دانشی است.
خانم صادقی با تطبیق این مباحث بر ضرورتهای امروز، اظهار داشت: ما نیازمند بازخوانی پویا از میراث مکتوب هستیم تا بتوانیم از دل این منابع، مدلهای عملیاتی برای ساختن جامعهای دانا و تمدنساز استخراج کنیم و صدای خردِ اصیل را در مجامع علمی و ساختارهای اجتماعی به گوش برسانیم.
وی، اضافه کرد: وظیفه جامعه علمی و حوزه، تبدیل میراث مکتوب از یک داراییِ ایستا به یک محرک پژوهشی پویا است تا بتوان از طریق تولید دانش کاربردی و مدیریت هوشمند منابع، زیرساختهای تمدن اسلامی را برای نسلهای آینده تضمین کرد.

